Ние МотоГП фановите на секоја трка се лутиме за многу работи: За погрешно кочење, за агресивно претекнување, за лош старт... Го делиме падокот на табори, бои, брендови и навивачки фронтови.
Дукати против Априлија, Роси против Маркез, стара школа против нови феномени. Нашиот омилен возач против „оној другиот“ што никогаш не можеме да го поднесеме.
А потоа доаѓа трка како оваа во Каталонија. И одеднаш сè замолчува.
Сите расправии, сите коментари, сите навивачки војни по социјалните мрежи стануваат небитни во моментот кога моторите се распаѓаат на парчиња, гумите летаат како проектили, а телата се лизгаат по асфалт со брзини кои обичниот човек не може ни да ги замисли.
Тоа е оној студен момент кога сите пред екраните престануваат да дишат.
Нема веќе омилен и омразен возач.
Нема повеќе Дукати, КТМ, Хонда, Априлија или Јамаха.
Има само човек на асфалт.
Каталонија ни приреди спектакл, но и брутално потсетување колку тенка е границата меѓу спортска драма и трагедија. Алекс Маркез немаше каде да избега кога моторот на Педро Акоста изгуби сила на правецот. Судирот дојде во дел од секундата, со брзина при која човечкото тело нема право на грешка. Моторот се распадна, делови летаа низ патеката, а во хаосот беше погоден и Фабио Ди Џанантонио.
Подоцна следеше нов прекин. Нов пад. Ново молчење. Зарко заврши на земја во инцидент во кој беа вмешани и Бањаја и Марини. Сцена од оние што веднаш те враќаат во реалноста: ова не е видео игра, не е забавен клип за социјални мрежи, не е само уште една неделна трка.
Ова е MotoGP.
Најубавиот, најбрзиот и понекогаш најсуровиот спорт на две тркала.
А сепак, тие стануваат.
Речиси секогаш.
Со болка скриена зад визирот, со краток здив, со тело што веројатно вришти, но со достоинство што го имаат само вистинските тркачи.
Ние ги нарекуваме спортисти.
Но овие луѓе се нешто повеќе.
Тие секој викенд седнуваат на машини што летаат со повеќе од 300 километри на час, со колено, лакт и рамо на неколку сантиметри од асфалтот. Секоја кривина е нем договор: „Знам што ризикувам, но сепак ќе отворам гас“.
И токму затоа заслужуваат почит. Сите.
Шампионот што победува.
Возачот што завршува десетти.
Дебитантот што уште учи.
Ветеранот полн со лузни.
Оној за кого навиваме.
И оној што најчесто го критикуваме кога ќе згреши.
Бидејќи кога ќе се спушти визирот, повеќе не постојат навивачки војни, токсични коментари и интернет херои. Постојат само луѓе кои прават нешто што речиси никој од нас не би имал храброст ни да го проба.
Ние го гледаме спектаклот. Тие ризикуваат.
Фабио Ди Џанантонио на крајот победи. И тоа беше голема победа, емотивна победа, враќање на победничките патеки во ден кога многу други приказни можеа да завршат поинаку. Но оваа трка нема да се памети само по победникот. Ќе се памети по црвените знамиња, по тишината, по стравот, по олеснувањето кога стигнаа информациите дека возачите се свесни и надвор од најлошото сценарио.
И токму тоа е најважното.
Затоа, аплаудирајте им на сите.
И на победниците.
И на оние што паднаа.
И на оние што се вратија во бокс со скршен мотор и скршен викенд.
И на ривалот на вашиот омилен возач.
Затоа што во денови како овој повторно сфаќаме една едноставна, но сурова вистина: секој пат кога стартуваат, тие не ставаат на маса само бодови, трофеи и шампионски амбиции.
Ставаат нешто многу поголемо - сопствениот живот.
Модерните гладијатори не се борат во камени арени. Се борат на две тркала, со над 350 на час, таму каде што храброста, лудоста и талентот се среќаваат на работ од асфалтот.
Коментари