Yamaha поднесе патент за задна вилушка со променлива геометрија. Конструкцијата треба да овозможи насочена промена на тракцијата и грипот во свиоци за време на возењето.
Проектирањето на задната вилушка спаѓа меѓу најчувствителните задачи во дизајнот на шасијата. Формата, цврстината и прецизно дефинираните флекс-зони значително влијаат врз забрзувањето, стабилноста и грипот при наклон. Особено во тркачкиот спорт, овие барања често се во спротивност едни со други. Токму тука се надоврзува новиот патент на Yamaha, кој опишува задна вилушка со променлива геометрија.
Променлива геометрија како логичен развој на познатите системи
Променливите геометрии на ослoнувањето не се новост во Гран При спортот. Во MotoGP со години се користеа т.н. Ride Height Devices, кои потекнуваат од познатите Holeshot системи од мотокросот. Целта беше мотоциклот да се спушти при старт, за да се намали тенденцијата за подигнување на предното тркало и да се подобри забрзувањето.
Подоцна, овие системи почнаа да се користат и за време на возењето. Особено при излегување од свиоци, задниот дел можеше целно да се спушти за да се максимизира тракцијата. При сопирање, задниот дел повторно се подигнуваше, што требаше да овозможи попрецизно влегување во свиок и поголема странична стабилност. Овие решенија работеа исклучиво механички, бидејќи електронските системи се забранети со правилникот за МотоГП.
Забранета технологија како извор на инспирација
Од 2023 година, подвижните системи на предниот дел за време на возењето се забранети. Од сезоната 2027 целосно треба да бидат забранети и системите за спуштање на задниот дел и Holeshot системите. Сега објавениот патент на Yamaha покажува како оваа технологија теоретски би можела да се развива понатаму доколку не постоеја регулаторни ограничувања.
За разлика од досега познатите решенија, Yamaha не интервенира во механизмот на амортизерот. Наместо тоа, се следи нов пристап, каде што промената се одвива директно во самата задна вилушка.
Конструкција на вилушката со интегриран хидрауличен систем
Сржта на конструкцијата е задна вилушка со дополнителен зглоб во средишниот дел. Предниот дел е класично поврзан со рамката и со линкот на амортизерот. Задниот дел, на кој е задното тркало, може релативно да се движи во однос на предниот.
Ова движење се контролира преку хидраулична единица вградена во внатрешноста на вилушката. Ексцентарски механизам ја менува ефективната должина на долната потпорна врска. Во зависност од позицијата, задното тркало може да се подигне или спушти без директно да се влијае на амортизерот. Резултатот е насочена промена на геометријата, која функционира независно од вистинскиот од на ослонувањето.
Сензори и актуатор наместо механика
Особено впечатлив е управувачкиот пристап опишан во патентот. Системот треба да се активира преку активен актуатор кој реагира на податоци од сензори. Се предвидува мерење на забрзување, забавување и состојбата во свиок. Според описот, во регулацијата се вклучуваат и промените на затегнатоста на ланецот при промена на оптоварувањето.
Таков пристап не би бил дозволен според актуелниот MotoGP правилник. Тоа укажува дека не станува збор за краткорочен тркачки проект, туку повеќе за експериментална развојна алатка. Целта веројатно е подобро да се разберат релациите меѓу флексибилноста на вилушката, геометријата и тракцијата.
Висока комплексност со нејасна примена
Решението опишано во патентот е технички исклучително комплексно. Дополнителните зглобови, хидраулика, сензори и актуатори ја зголемуваат тежината, потребниот простор и подложноста на дефекти. Затоа, директна примена во тркачкиот спорт или кај сериските мотоцикли изгледа малку веројатна.
Сепак, Yamaha може да добие вредни сознанија од ваквиот развој. Дури и ако системот никогаш не биде реализиран, собраните податоци можат да помогнат идните задни вилушки од конвенционален тип попрецизно да се прилагодат на спротивставените барања на забрзувањето и возењето низ свиоци.
Коментари