Со 40 години стара Aprilia низ Сахара: 5.609 километри авантура на 60-годишна возраст

Некои моторџиски авантури започнуваат со нов мотор и најсовремена технологија. Други, пак, започнуваат со сон што речиси четири децении чека да стане реалност.

Кога Салваторе Пицо во 1986 година ја купил својата Aprilia Tuareg 350, сонувал за легендарните патеки на тогашното рели Париз–Дакар. Четириесет години подоцна, на 60-годишна возраст и со истиот мотор, тргнал на патување низ Северна Африка.

Фотографии: © Salvatore Pizzo.

Резултатот? 5.609 километри за 11 дена возење, низ бескрајните пространства на Алжир, сè до Таманрасет и назад. Дожд, песочни бури, долги етапи и едно 40 години старо ендуро кое ниту еднаш не го оставило својот сопственик на цедило.

Салваторе ни ја испрати својата приказна, заедно со фотографиите од ова необично патување. Со големо задоволство го објавуваме неговиот личен патопис на Motori.com.mk.

Автор: Салваторе Пицо. Патување од 7 до 26 октомври 2026 година.

Сонот

Беа осумдесеттите години, а ние чекавме до доцна во ноќта за да дознаеме како поминала етапата на релито Париз–Дакар и кој победил. Се зборуваше за Ел Уед, Гардаја, Ин Салах, Таманрасет, Асекрем... Кој од нас не сонувал со сопственото ендуро да стигне до тие далечни места?

Во 1986 година го купив мојот прв нов мотор, Aprilia Tuareg 350, со кој во 1987 година учествувавме како туристи на релито во Тунис. Потоа работата со години ме носеше далеку од дома, а Туарегот остана во гаражата и го возев само кога годишниот одмор ми го дозволуваше тоа.

Оваа година наполнив 60 години, а моторот 40. Еден ден, кога слегов во гаражата, го погледнав и првото нешто што ми помина низ главата беше: „Морам да те однесам во Таманрасет!“

Почеток на подготовките

Организацијата

Почнав да се информирам како се влегува во Алжир од Тунис и да читам блогови на луѓе што веќе патувале таму. Најдов многу корисни информации, но една постојано се повторуваше: јужно од Гардаја задолжителна е придружба, како и локален алжирски водич преку агенција. Откако ја отфрлив можноста да патувам сам, почнав да барам на интернет некој што организира патување со мотори до Таманрасет. И најдов! Поаѓање од Џенова на 7 октомври, враќање на 26 октомври.

Во меѓувреме ми се јави мојот братучед, кој го носи истото име како мене. Тој планираше да го прослави својот 70-ти роденден во Централна Африка, но ми кажа дека со тешко срце морал да ги промени плановите поради здравствените ризици во земјите што сакал да ги посети. Му го предложив Таманрасет и од воодушевувањето во неговиот глас веднаш сфатив: „Ќе одиме заедно“. Токму тој во мај му пиша на организаторот на патувањето.

Имаме исто име и презиме, а нашите мотори се Honda XR 650 R од 2007 година и Aprilia Tuareg 350 со Rotax мотор од 1986 година. Со голема неизвесност чекав позитивен одговор, имајќи ги предвид староста и малата зафатнина на мојот мотор. За среќа, веќе следниот ден добивме потврда и станавме Salva56 и Salva66, според годините на раѓање на мојот братучед и мојата.

Веќе бев почнал да го доведувам моторот во ред, но по потврдата за патувањето морав да го забрзам темпото. Сите работи ги завршив сам, го заменив секој дел што би можел да ми направи проблем и ги обезбедив најважните резервни делови што требаше да ги понесам. Од безбедносни причини, само подесувањето на вентилите му го препуштив на мојот механичар од доверба. Никогаш не се знае! Звукот на моторот при првото стартување по неколкумесечната работа беше награда за целиот труд.

Организаторот се погрижи за визата во конзулатот, а јас ги подготвував документите, осигурувањето и опремата. Побарав дозвола да тргнам порано од Палермо и добив одобрение да ја чекам групата во договорениот хотел во Тунис. Групата тргнуваше од Џенова со 10 мотори и еден камион со приколка.

Подготвен за пат!

Групата

Се прашував кои ќе бидат моите сопатници, а особено какви мотори ќе возат. Одговорите ги добив на денот кога групата пристигна во хотелот во Тунис. Како што и очекував, мојот мотор имаше најмала зафатнина. По него следуваше Honda од 650 кубни сантиметри на мојот братучед, а потоа многу помоќните мотори од 1250 и 1350 кубни сантиметри.

Двете „братучетки“

Уште претходно го предупредив водачот на групата дека не можам да возам побрзо од 100 км/ч и ме смири кога ми кажа дека камионот за поддршка ќе се движи со истата брзина. На денот на поаѓањето кон првата етапа, Нефта, долга 645 километри, почувствував мала доза скептицизам кај сопатниците кога го стартував моторот со кикстартер. Го погледнав моторот и им реков да не се грижат: со соодветни мерки на претпазливост ќе успееме.

Salva66 и Salva56

На пат кон Таманрасет

Следниот ден, по 11 и пол часа поминати на царина, конечно влеговме на територијата на Алжир и вечерта стигнавме во Тугурт (229 км). Оттаму започнаа најдолгите етапи што требаше да нè однесат до легендарниот град на Туарезите: Ел Менија (607 км), Ин Салах (407 км) и конечно Таманрасет (684 км), каде што пристигнавме среде ноќ, откако поминавме низ дожд, ветер и песочна бура.

Кога го здогледав знакот „Bienvenue à Tamanrasset“, од мене спонтано излезе победнички извик, како штотуку да сум освоил Гран При трка. Со ракавиците го погалив синиот резервоар, како што човек гали коњ што штотуку победил на трка. Да, „синиот коњ“, како што го нарекува мојот четиригодишен син Лучо, го оствари подвигот. Моите сопатници од ден на ден го заменуваа скептицизмот со восхит, па на крајот дури нè нарекуваа херои, мене и Salva56.

Враќањето

Двата дена предвидени за одмор ги искористив за одржување на моторот: промена на масло и филтер, чистење на филтерот за воздух и свеќичката, општа проверка на штрафовите и, како и секоја вечер, подмачкување на ланецот. Потоа започна враќањето, со најнапорните етапи: Ин Салах (684 км), Тимимун (570 км), Ел Гур кај Брезина (594 км) и Гардаја (353 км). Речиси 2.200 километри за четири дена, постојано внимавајќи да не го преоптоварам моторот и да го издржам заморот од осум до девет часа дневно во седлото на мотор стар 40 години. Освен што морав да долеам 200 мл моторно масло, и овојпат поминавме без никакви проблеми.

Последните две етапи, од Гардаја до легендарниот Ел Уед (462 км) и враќањето во Тунис, до Габес (374 км), веќе беа чиста формалност.

Билансот

5.609 километри за 11 дена возење. Единствените интервенции на моторот беа замена на надворешниот филтер за гориво и веќе споменатата промена на масло и филтер. Франко, механичарот и возач на камионот, беше во право кога уште првиот ден, гледајќи го моторот, извика: „Ова е мазга, никогаш нема да застане!“

Податоци за патувањето

Мотор: Aprilia Tuareg 350 (Rotax мотор), 1986 година.

Мотор на сопатникот: Honda XR 650 R, 2007 година.

Група: 11 мотори и еден камион за поддршка.

Период: 7–26 октомври 2026 година.

Одење

Враќање

Вкупно: 5.609 км.

Патопис на Салваторе Пицо

И твојата приказна може да биде објавена на Motori.com.mk!

Не мора секое патување со мотор да биде долго илјадници километри за да има добра приказна. Без разлика дали станува збор за патување во далечни земји, незаборавна викенд-тура, посебно доживување со твојот мотор или личен предизвик, сакаме да ги слушнеме вашите приказни!

Си доживеал нешто што би сакал да го споделиш со другите моторџии? Пиши ни!

Испрати ни ја твојата приказна и неколку фотографии на Оваа е-адреса е заштитена од спамботови. Треба да ви е овозможено JavaScript за да ја видите.. Можеби токму твојата авантура наскоро ќе биде објавена на Motori.com.mk.

Затоа што зад секој мотор стои приказна. А некои приказни заслужуваат да бидат раскажани.